مطمئن باش و برو  
ضربه ات کاری بود 
دل من سخت شکست 

وچه زشت، به من و سادگیم خندیدی 
به من و عشقی پاک 
که پر از یاد تو بود 

و به یک قلب یتیم که خیالم می گفت تا ابد مال توبود 
تو برو برو تاراحتترتکه های دل خودرا آرام سرهم بندزنم

من ازین پس به همه عشق جهان میخندم

به هوس بازی این بی خبران میخندم

هرکه آرد سخن از عشق به آن میخندم

خنده من از گریه غمگین تر است

کارم از گریه گذشته است به آن میخندم

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از من می روی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی این برخوردهای سرد را

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد

زیبایی عشق به تحمل نه خُرد شدن و فرو ریختن

عشق خیالیه که اگه به واقعیت برسه دیگه طعم شیرینشو از دست میده

عشق یه کویره که عاشق تشنه با رویای سراب معشوق قدم به جلو میزاره

 عشق سخن گفتن با نگاه

عشق امید به رسیدن