گاهی دیدنت محال میشود به ستارها چشم میدوزم که مرا به یاد برق نگاهت میاندازند

وقتی نیستی روحم رود سرگردانی است که احوال تو را از همه ی دریاها می پرسد

روزهای دیدار همیشه بارانی است مثل همیشه چتری به همراه می آوریم و حرفهایمان زیر باران تازه میشود

در این اتاق در این همه تاریکی چه صبح دلپذیری جریان دارد چراغ را روشن میکنم رویاهایم بیدار میشوند

من حتم دارم دستی که اولین گل سرخ را با لبخند زنان در زمین کاشت خوب میدانست که یک روز انبوهی از آن تقدیم تو خواهد شد